Podstawowym warunkiem dobrego, ostrego widzenia jest prawidłowa budowa i funkcjonowanie układu optycznego oka. W normowzrocznym oku ludzkim wpadające do oka promienie świetlne przechodzą przez rogówkę oraz soczewkę i skupiając się na siatkówce, są odbierane przez receptory nerwowe i przekształcane w impulsy elektryczne, które przekazywane są nerwem wzrokowym do mózgu. Mózg przekształca te impulsy w wyraźny obraz. W oku normowzrocznym parametry rogówki i soczewki są dostosowane do długości gałki ocznej, co zapewnia skupianie się promieni świetlnych na siatkówce.
Rozróżniamy trzy klasyczne wady wzroku:
KRÓTKOWZROCZNOŚĆ - Miopia
W oku krótkowzrocznym gałka oczna jest wydłużona, a promienie świetlne skupiane są przed siatkówką, zamiast na niej. Oko takie jest niezdolne do ostrego widzenia odległych obiektów.
NADWZROCZNOŚĆ - Hiperopia
Oko dalekowzroczne ma trudności z ostrym widzeniem bliskich obiektów spowodowane skupianiem promieni świetlnych za siatkówką. Gałka oka nadwzrocznego jest krótsza. Od nadwzroczności należy odróżnić presbiopię, czyli dalekowzroczność starczą, często pogłębiającą się z wiekiem, spowodowaną naturalnym procesem utraty zdolności akomodacyjnych soczewki.
ASTYGMATYZM - Astigmatism
Astygmatyzm, czyli niezborność, spowodowany jest nieregularną krzywizną rogówki. Promienie świetlne skupiają się w różnych punktach, co powoduje powstawanie nieostrego obrazu. Często astygmatyzm występuje jednocześnie z któtkowzrocznością czy nadwzrocznością.
